Gisteren is Tonny weer vertrokken voor een paar dagen, dus ik geniet hier weer van het alleen zijn. Hoewel, de deur om de haverklap open gaat omdat er weer iemand binnen komt. Vandaag was het redelijk rustig, en ik dacht ik ga even lekker een uurtje op de bank liggen. Tien minuten kwam Pali binnen, een man die altijd aan het eind van de maand 2000 forint komt lenen, halverwege de maand het weer terug betaald om aan het eind van de maand weer langs te komen. Die 2000 forint leg ik dan dus in de la en pak hem weer als hij het nodig heeft. Maar goed omdat wij hem zo helpen iedere maand, kwam hij me vandaag twee bakken met zelf gemaakt eten brengen en een stuk spek van zijn pas geslachte varken, ik ben benieuwd ik ga het vanavond allemaal maar eens proberen en wat er over blijft in vriezen, want het is veel te veel. Ik weer terug op de bank, tien minuten komt Marcel binnen voor een bak koffie, toen heb ik het maar op gegeven.
Maar die titel he, ja echt, het voorjaar is hier begonnen, met een straffe koude Noord-Oosten wind. Gisteren wilde ik de eieren uithalen, maar er zat nog een kip, dus dacht ach laat haar maar rustig haar eitje leggen ik kom vanmiddag wel terug. Gistermiddag, ik weer op pad voor de eieren, maar de dame zat daar nog, of een die veel op elkaar lijken dat wist ik niet zeker zo goed had ik niet gekeken. Dus vanmorgen een nieuwe poging om mijn eieren uit te halen, en wat denk je, ze zat er nog steeds, ja broeds. Dus ik eerst nog een ander nestje in de grote stal uitgehaald en ben toen op het tussenschot gaan hangen om nog eens naar die eigenwijze kip te kijken. Ik zeg tegen haar “je weet wel dat we nu halverwege Januari zitten”? Ze keek me een keer aan en ging nog eens goed zitten. Dus ik zeg “je beseft wel dat de eieren dan ongeveer half Februari uit gaan komen”? Ze keek me weer aan en draaide haar hoofd weer in broedhouding. Ik zeg “je weet dat het half Februari hier nog vies koud kan zijn, en dat je het risico loopt dat de kuikens onder je buik vast vriezen dan”? Ze keek me nog eens aan, maar was totaal niet onder de indruk, wat moet je daar nu mee. Dus als ze het er goed van afbrengt, heb ik dit jaar als alles goed gaat, naast de eerste aardbeien en tomaten ook de eerste kuikens lopen. We zien wel, vanavond zal ik de eieren merken die er nu onder liggen dan kan ik de nieuwe gewoon uithalen, als zij perse wil broeden dan doet ze dat maar. Uiteindelijk heeft die kip die in het najaar nog eieren heeft uitgebroed, ze ook allemaal groot gekregen, ze zal het wel weten.
Dan moet er nog iets van mijn hart wat ik nog niet verteld heb, ook al omdat het niet erg fraai is. De buurman die tussen mijn ouders en ons in zijn huis heeft staan, die is nooit thuis, volgens mij werkt en woont hij in Boedapest. Die heeft wel vier schapen en een hondje lopen bij dat huis, zo af en toe komt die man kijken en vult dan volgens mij een emmer met brok voor de hond, en vorig jaar nam hij eens in de zo veel weken een baaltje stro voor zijn schapen mee. Vorig jaar was een strenge winter en in stro zit niet veel voeding, met als gevolg dat die schapen honger kregen natuurlijk en mijn hooi roken. Ze probeerden door het gaas te breken, maar door de stroomdraad werden ze tegen gehouden. Ik kan dat niet aan zien, en ben dus van af dat moment hooi over het hek gaan gooien. Heel de zomer hebben die beestjes daar lopen grazen, op een gegeven moment werd er een kreupel, en dat werd langzaam erger. Ik dacht als de buurman thuis komt dan zal hij dat wel zien en er wat aan doen, niet dus. Het beestje liep moeizamer en moeizamer door de wei, uiteindelijk lag ze veel onder het schuilhok, en gaf ik haar daar wat hooi wat ze graag op at.
Soms strompelde ze de wei in om daar te gaan liggen en dan nog wat gras te grazen, ik kon het niet langer aanzien, het beestje ging gewoon heel langzaam dood. En de buurman kwam bij tijd en wijle en ging weer, maar deed niks aan dat schaapje, dus ik ben het gaan melden bij de gemeente. Die hebben de buurman gebeld en de dierenarts deze laatste is via mijn tuin bij het beestje wezen kijken en heeft er foto’s van gemaakt verder kon hij niet veel dan melden, laat in de avond kwam die man thuis en zag ik een lampje door de wei lopen, dus had goede hoop dat er iets gedaan werd. De volgende morgen lag het schaap dood in een kruiwagen en werd door iemand anders hier op het dorp opgehaald om weg te brengen naar de door mij gehate put. Het had natuurlijk heel anders gekund als hij zijn verantwoording voor die beestjes had genomen, water moeten ze uit een vijvertje drinken wat nu deze winter geen probleem is, maar als het hard vriest, geen water. Zomers is dat vijvertje groen van de kroost, met als gevolg dat er wel eens een in terecht komt, tot nu toe zijn ze er gelukkig zelf uitgekomen maar een keer gaat dat fout, en als ik het niet zie, wie gaat zo een beestje dan redden, ik moet er niet aan denken. Deze winter is er zelfs geen stro, de schaapjes kennen mij natuurlijk goed, dus vanaf het moment dat ze niet meer voldoende konden grazen, begonnen ze me te roepen bij het hek en ben ik ze weer aan het voeren gegaan.
Ik kan ze inmiddels aaien, het zijn zulke schatjes, de buurman heb ik al geen tijden meer gezien, geen idee. Er zijn heel wat mensen die weten dat ik die schaapjes voer, ze zien het elke morgen en middag en die zeggen dan ook tegen me knip dat hek open, maar ja dat is ook weer zo iets, hoewel het wel vaak door mijn hoofd speelt, ik wordt er boos van. En zo een man wil ook nog burgemeester worden hier op het dorp, nu als het aan mij ligt never nooit niet dus. Als hij de verantwoording al niet aan kan voor vier schapen en een hond, wat kun je dan verwachten van zo een persoon, helemaal niks in mijn ogen. Dus iedere verkiezing als hij zich verkiesbaar stelt, begin ik een ondergrondse anti campagne en vertel iedereen hoe slecht hij voor zijn dieren zorgt, dat zo een man nooit goed kan zijn voor het dorp, ik moet er niet aan denken zeg, geen greintje medeleven of gevoel, in mijn ogen een harteloze man en zolang ik het geveegd kan krijgen zal ik iedereen vertellen hoe of wat. Voordeel is, veel mensen vragen aan mij wie die beestjes voert en dan vertel ik de eerlijke waarheid, verontwaardigd zijn de meesten, gelukkig. Zo dat ben ik kwijt en ik hoop dat bepaalde figuren hier in het dorp dit lezen, want die zouden er wat aan kunnen veranderen.
Goed dan nog even wat leuks, ik weet niet wie, maar iemand had van uit Nederland Tena luiers mee gegeven, dus Tonny vroeg aan mij of ik daar een adres voor wist. Nu dat wist ik wel, er is hier op het dorp een invalide meisje, ernstig invalide. Dit meisje is gezond geboren en ging op een gegeven moment naar een hogere school in een grote plaats, toen ze op een dag uit school terug naar huis ging, op het moment dat ze de bus instapte is er een vrachtwagen die bus in geramd. De nodige doden en gewonden en dit meisje kan niet meer lopen, praten en noem maar op, heel lang heeft ze in coma gelegen maar is daar uiteindelijk uitgekomen. Ze zit in een rolstoel, is dol op muziek dan gaat ze heel hard schreeuwen en schudden van blijdschap. Haar ouders zorgen volledig zelf voor haar, en hebben dus allerhande aanpassingen gemaakt in en om het huis. Ik heb er respect voor, ga er maar aan staan, dagelijks gebruiken ze dus Tena luiers voor haar want anders is het niet om te doen. Nu had ik gehoord dat ze die op recept krijgen, de dokter schrijft een recept ze gaan naar de apotheek om ze te halen en moeten ze dan eerst zelf betalen, en dan is het afwachten of ze het geld terug betaald krijgen. Het laatste half jaar hebben ze helemaal niks terug betaald gekregen dus is dat erg moeilijk voor ze, vandaag ben ik die luiers af wezen geven daar en ze waren er heel erg blij mee kan ik jullie vertellen. Dus mensen als jullie van die luiers hebben staan, niet weggooien ik kan er hier een gezin heel goed mee helpen, het liefst de large.
Groetjes Diane.
.
.
reakties