Gemengde gevoelens.

Aller eerst, kreeg ik een advies om de ooi vast te houden, dat heb ik van het begin af aan geprobeerd dit gaat meestal ook goed bij de geiten als er eens iets is. De ooi blijft dan staan, dat doet ze al als ik haar een beetje tegen de muur aan klem, dan heb ik ook nog twee handen om die kleine te sturen. Maar die kleine zuigt niet, deed hij van het begin af aan niet, tiet in zijn bekje gefrommeld en geholpen door wat melk er uit te knijpen, met het idee als hij het proeft valt hij wel aan, helaas dat werkt niet. Maar wel bedankt voor de tip, alles is welkom want het makkelijkste is als de kleine zelf bij moeders drinkt, ik heb de laatste jaren vaak voor pleegmoeder gespeeld van gans tot geit en vorig jaar schaap, ik weet dat het heel veel werk is. Maar goed tijd heb ik meer dan genoeg, maar het is altijd leuker om gewoon toe te kijken en dat alles lekker goed gaat.

Maar ik verdenk die kleine er toch wel van dat hij wel bij zijn moeder drinkt, maar waarschijnlijk (nog) niet genoeg, gisteravond heb ik flink bij moeten voeren en verrekte die kleine van de honger. Maar vandaag, iedere keer als ik het ging proberen voor de zekerheid, maar een half flesje en soms zelfs minder. Dus het zou kunnen zijn, dat we het toevallig nog niet gezien hebben, ondanks dat we de boel goed in de gaten proberen te houden. Vanmiddag was de dierenarts er, en heeft mama en kleine even na gekeken en mama heeft een spuit gehad en dan moest ik haar na een minuut of tien even melken want dan zouden de tieten vol gaan schieten. En inderdaad kwam er nu veel meer uit, dus dat nog maar aan die kleine gevoerd maar hij dronk weer niet alles op.

Nu moet ik zeggen, dat ik dit ook wel met de drielingen heb bij de gieten, vaak moet ik dan een paar dagen even helpen met de fles en steel ik tussendoor wat melk van mama daar voor. Maar na een paar dagen lost dit zich vanzelf op en hebben ze geen van alle meer hulp nodig, dan is het blijkbaar geregeld allemaal, in ieder geval hoeven ze de fles dan niet meer en drinken dus ook niet als ik het aanbied, of de zwakste heeft dan door de hulp genoeg kracht opgedaan om toch zijn portie te bemachtigen. Nu kan het zijn dat dit mannetje, door de koude en natte start die hij heeft gemaakt wat zwak was, en mama misschien wel vermoeid, ik ben niet bij de bevalling geweest dus weet ook niet of hij zwaar was of niet. Misschien wat te vroeg, en moet de melk productie nog goed op gang komen. Ik bied het alleen maar aan, heeft hij honger dan pakt hij wat hij pakken kan, zo niet dan denk ik dat het toch wel lukt tussen die twee. Maar moeten ze de weg nog even vinden, ik denk ook dat het haar eerste keer is.

Ze past in ieder geval goed op die kleine, houd hem in het oog, zoekt hem als ze hem even niet ziet en loopt de hele tijd te kletsen tegen hem. Ik prop er geen melk in, als hij niet zuigt, of enthousiast is op de fles dan gewoon niet. Hij is levendig, mekkert wat af, is nieuwsgierig en staat goed op zijn pootjes. En ik blijf moeder en zoon stimuleren om het samen te doen, we zullen zien, ik haal hem zeker niet weg bij haar, ze doet haar best om een goede moeder te zijn volgens mij, en moet daar dus ook alle ruimte voor krijgen, ik laat hem alleen niet verzwakken. Hij rent ook al niet meer zo hard achter me aan, hij laat wel zien dat hij me kent, maar gaat niet op zoek naar een tepel, gaat makkelijker terug naar zijn moeder dus ik heb goede hoop. Maar alles gaat dus goed, en inderdaad wordt er hier in huis al stiekem bekonkelt dat het wel een leuke man voor onze Kati zou zijn, kunnen ze samen optrekken en voor lamsvlees en schapen- wol en melk zorgen, waarom niet. Wie weet, hoe alles gaat lopen.

Dan een triest bericht, Punk de kat van Rowanda die zo ziek was, hebben we vandaag na lang praten en overleggen met de dierenarts in laten slapen en begraven. Het was moeilijk, Rowanda in tranen natuurlijk en met haar had ik ook het meeste te doen, want zij moest beslissen over haar poes. Het beestje was pas twee jaar, maar achteraf vanaf een half jaar is het gedonder begonnen, ziek, opknappen en weer heel erg ziek, eigenlijk is het al anderhalf jaar niet goed met haar. Ze was nu zo vermagerd, vel over been, lag alleen nog maar te slapen, niet poepen niet plassen ik had het idee dat haar ingewanden niks meer deden, maar dat haar hart loeisterk is en er niet mee stopte.

De dierenarts had nog een optie en dat was de kat naar een dierenhospitaal brengen, zodat hij aan een infuus kon, en ze haar helemaal binnenste buiten konden keren. 5% kans dat ze er weer bovenop zou komen, met de mogelijkheid de rest van haar leven aan de medicijnen. Rowanda vroeg mij wat ik zou doen, en ik ben daar dan toch voor mijzelf heel duidelijk in, een dier moet dier kunnen zijn en ik zou mijn dier dat dus niet allemaal aan doen. Ten eerste kan Punk al slecht tegen verandering, ze heeft graag bekenden om haar heen anders wordt ze ziek, dat weten we inmiddels uit ervaring. En om haar dan achter te laten in een ziekenhuis, aan de apparaten dat was al iets wat we haar niet wilden aan doen. Dan zou de optie er zijn om elke dag heen en weer te rijden, maar de afstanden zouden betekenen dat we elke dag een paar uur kwijt zouden zijn, en niet alleen voor ons maar zeker voor Punk zou dit heel zwaar gaan worden.

Dus na lang praten, wikken en wegen hebben we haar hier thuis bij Rowanda op schoot in laten slapen, en haar samen een mooi plekje gegeven in de tuin. Aan de ene kant mooi nieuw leven en aan de andere kant het einde van een leven. Dat is heel erg aards, maar soms ook heel erg moeilijk, ik ben een beetje van slag door deze dag.

Groetjes Diane.