Weer even wat positiefs.

Punki hebben we vrede mee, we weten dat we de beste beslissing voor haar hebben genomen. Rowanda heeft er ook rust mee, en heeft absoluut geen spijt van haar beslissing, vergeten doen we haar nooit al was het maar haar gedrag tegen over de dierenarts. Die man had heilig respect voor haar, met twee man konden we haar net onder controle houden om haar eventueel te behandelen. Als de dierenarts ook kwam vroeg hij altijd welke kat, als ik dan zei dat het zijn favoriet was, wist hij al hoe laat het was. Nu kon hij haar gewoon los de spuitjes geven, dat deed hem ook pijn dat kon je zien, hij had het ook liever anders gehad.

Maar goed, we zijn natuurlijk ook nog steeds heel druk met het lammetje en zijn moeder, want ik ben niet van plan hem aan de fles te houden als het even kan, hij heeft een geweldige moeder en ik wil daar zo min mogelijk tussen staan. Dus vandaag zijn we hard geweest, voor zover dat mogelijk is met een lammetje van een dag oud. Het was koud vandaag, dus ze zijn maar een uurtje buiten geweest om de benen even te strekken en daarna heb ik ze naar binnen gedaan.

Ook al omdat ik hem wilde leren dat de melkfabriek van zijn moeder veel beter is en altijd binnen bereik, dan te gaan lopen mekkeren tot ik weer met een fles buiten kom, moeders eerst moet melken en dat hij dan pas eten krijgt. Dus we hebben hem een beetje honger laten lijden, en ik heb een flesje gepakt met een lastige speen en een heel klein gaatje. Daar naast had ik de oude speen aan stukken geknipt, die wilde ik gebruiken voor de lucht omdat hij die kent.

Dus Tonny en ik de stal in gewapend met de nodige onderdelen, Tonny aan de voorkant van mama zodat ze niet aan de wandel kon gaan want die is natuurlijk dat gerotzooi onder haar buik ook een keer zat, plus zodra die kleine uit het zicht is wil ze gaan zoeken. En omdat ik die kleine er onder moet duwen en de weg moet wijzen, kan ze hem niet zien en hij zegt helemaal niks als ik zo bezig ben. Eerst geprobeerd met de stukjes speen, dat ging niet werken, toen tiet in zijn bekje geduwd melk er uit geknepen, ja de kleine slikte wel maar zoog niet, hij dacht dat is makkelijk het loopt zo mijn bek in.

Vervolgens een beetje melk in het flesje met de onhandige speen gemolken, en die aangeboden, ja dat wilde hij wel. Maar deze speen kon hij niet makkelijk in zijn bekje krijgen en hij moest serieus zuigen wil hij wat binnen krijgen. Dus een paar slokjes, fles weer weg gedaan en aan de tiet van mama. Verdomd, hij begon wat te sabbelen, dus nog wat zitten prutsen tot dat we zeker wisten dat hij wat binnen had gekregen en ze weer alleen gelaten. Na een uur, weer terug en deze tactiek voort gezet, ieder uur ging het een klein beetje beter. Net weer even samen met Rowanda naar de stal geweest, aller eerst begon die kleine niet al te mekkeren omdat hij mij hoorde en dat associeert met eten.

Geen fles laten zien die zat diep in mijn zak gestopt voor nood gevallen, mama tegen de wand gezet Rowanda ervoor gaan zitten en ik die kleine de weg gewezen. Wat denk je, hij viel aan op de tiet, het staartje kwispelde vrolijk en zelfs als hij hem kwijt raakte probeerde hij de tiet weer te vinden, maar had daar nog wat hulp bij nodig. Toen nog even aan de andere tiet, ik kon mijn handen weg halen en we konden mama de ruimte geven dat ze aan de kleine kon snuffelen terwijl hij aan het drinken was, een prachtig gezicht. Vanavond laat nog een keer onder begeleiding, en dan hopen dat hij in de nacht zelf op onderzoek gaat en anders gaan we dat morgen denk ik wel voor elkaar krijgen, een heerlijk gevoel dat we dit hoogst waarschijnlijk gaan winnen. In ieder geval proefde hij nog wel aan onze vingers maar probeerde er niet meer wat uit te krijgen, dus honger had hij niet meer, en ik kan het natuurlijk voelen hoe vol de tieten nog waren en hij had van alle twee lekker gedronken.

Groetjes Diane.